İRAN MESELESİNDE ORTAYA ÇIKAN TRANSATLANTİK AYRIŞMA:GEÇİCİ BİR GERİLİM Mİ, YAPISAL BİR FARKLILAŞMA MI?
2026 yılında Orta Doğu’da yaşanan jeopolitik gelişmeler, özellikle İran etrafında artan gerilimler ve Hürmüz Boğazı’ndaki deniz taşımacılığında aksaklıklar, Batı dünyası içindeki en önemli kırılmalardan birini yeniden görünür hale getirmiştir: Amerika Birleşik Devletleri ile Avrupa Birliği arasındaki transatlantik ayrışma. Bu iki aktör, geleneksel ittifak çerçevesinde birçok güvenlik meselesinde genellikle ortak bir tutum sergilemiş olsalar da, İran konusunda yaklaşım, araçlar ve öncelikler bakımından belirgin farklılıklar ortaya çıkmaktadır.
İran meselesi, özellikle nükleer programı ve bölgesel rolü bağlamında, her iki taraf için de stratejik önem taşımaktadır. Bununla birlikte, 2026 yılında bu konuyu ayırt edici kılan unsur yalnızca tehdidin niteliği değil, aynı zamanda bu tehdide verilen tepkinin biçimidir. Amerika Birleşik Devletleri, özellikle “maksimum baskı” politikası çerçevesinde, ekonomik ve askerî araçların birleşimi yoluyla İran’ı hızlı ve kararlı bir şekilde sınırlandırmayı hedeflemektedir. Buna karşılık Avrupa Birliği, diplomasinin sürdürülmesi, müzakere ve krizin kademeli yönetimi üzerinde durmakta; kıta açısından doğrudan ekonomik ve güvenlik maliyetleri doğurabilecek gerilim artışından kaçınmaktadır.
